Czy szabat jest prawem moralnym?

Osoby święcące sobotę mylnie uczą, że szabat był moralnym, a nie ceremonialnym prawem

Adwentyści nauczają, że wszystkie uroczystości Starego Testamentu, jak święte dni, czy okresy świąteczne, są częścią prawa ceremonialnego. Wszystkie, ale nie szabat. Ci, którzy święcą sobotę, są najwyraźniej zbyt przywiązani do swojej doktryny, aby zobaczyć, ze szabat obowiązuje u nich nie na mocy nauczania Biblii, ale na mocy arbitralnego zaliczenia prawa szabatu w poczet praw moralnych.

A. Szabat nie jest prawem moralnym

1. Prawa moralnego (zakazu cudzołożenia, zabijania, kradzieży, nakazu miłości bliźniego) nie wolno łamać. Szabat nie jest prawem moralnym, ponieważ kapłani otrzymali pozwolenie, aby go sprofanować.

Mt 12:5
Albo nie czytaliście w Prawie, że w dzień szabatu kapłani naruszają w świątyni spoczynek szabatu, a są bez winy?

2. Szabat nie jest moralnym prawem, ponieważ Bóg nigdy nie zamierzał zobowiązać całej ludzkości do przestrzegania tego święta. Bóg NIGDY nie oskarżył pogan o łamanie szabatu, a nawet więcej - nie wspomniał, aby poganie go przestrzegali. Tylko od Izraelitów Bóg oczekiwał przestrzegania szabatu. Interesujące, że Bóg wiele razy wypomina poganom łamanie wszystkich 9 moralnych przykazań z dekalogu, ale NIGDY nie mówi czegoś takiego o łamaniu szabatu!

3. Gdy anioł (przedstawiciel, duchowny) jakiegoś kościoła, opisanego w Apokalipscie, łamał jedno moralne przykazanie, ale zachowywał inne, otrzymywał zarówno pochwałę (za przestrzeganie pewnych przykazań), jak i naganę (za łamanie innych) – por. Ap 2:2-4. Przestrzeganie moralnych praw zawsze spotyka się w Biblii z pochwałą, nigdy – z naganą. Gdyby szabat był moralnym prawem, Bóg nie powiedziałby, że zbrzydło mu jego przestrzeganie. A jednak czytamy:

Iz 1:13-14
Przestańcie składania czczych ofiar! Obrzydłe Mi jest wznoszenie dymu; święta nowiu, szabaty, zwoływanie świętych zebrań... Nie mogę ścierpieć świąt i uroczystości. Nienawidzę całą duszą waszych świąt nowiu i obchodów; stały Mi się ciężarem; sprzykrzyło Mi się je znosić!

Bóg nigdy nie powiedział, że zbrzydło mu postępowanie tych, którzy nie kradną, bądź nie cudzołożą. Ale jednocześnie oznajmił, że nie może już znieść przestrzegania szabatu. Takiego czegoś nigdy nie powiedział odnośnie przestrzegania jakiegokolwiek moralnego nakazu. Pomyśl o tym!

Niech wszyscy sabatarianie spróbują zrozumieć ten dobitny dowód:
Bogu NIGDY nie zbrzydło przestrzeganie jakiegokolwiek moralnego prawa.
Bogu zbrzydło przestrzeganie 4-tego przykazania (prawa szabatu)
A zatem: nakaz przestrzegania szabatu nie jest moralnym prawem!

B. Sabatarianie używają błędnego argumentu, że prawo szabatu jest moralnym prawem na mocy jego umieszczenia w dekalogu.

1. Dowodem na co ma być fakt, że szabat został umieszczony w dekalogu? NA NIC! Prawo szabatu nie jest "moralne" tylko dlatego, że zostało wymienione wśród 9 innych przykazań. Adwentyści używają tego argumentu, aby dowieść swoich racji, ale to niczego nie dowodzi, ponieważ nic nie wskazuje na to, ze dekalog zawiera wyłącznie moralne przykazania.

2. Moralne i ceremonialne prawa (taki podział wprowadzają sabatarianie) często występują obok siebie: Kpł 19:4-5; Ez 18:6; Dz 15:29. Nie dziwi w związku z tym, że ceremonialne prawo szabatu występuje w dekalogu obok 9 praw moralnych.

C. Inny fałszywy argument, wysuwany przez adwentystów, brzmi: prawo szabatu jest moralne, PONIEWAŻ jego pogwałcenie było karalne śmiercią: Wj 31:15; 35:2. Prawda jest taka, że zarówno łamanie ceremonialnych, jak i moralnych praw było karane śmiercią:

1. Pierworodni Egiptu zostali zabici, bo Faraon nie zezwolił na wyjście Izraelitów ze swojego kraju
2. Za dotykanie arki: 2 Sm 6:7
3. Synowie Aarona, (kapłani Nadab i Abihu) zostali zabici, ponieważ naruszyli ceremonialne prawo, związane z ofiarowaniem kadzidła dla Jahwe: Kpł 10:1-4. Za wywoływanie duchów lub wróżenie: Kpł 20:27
5. Za dotykanie góry: Horeb: Wj 19:12-13
6. Za nieupoważnione wejście do miejsca najświętszego świątyni: Kpł 16:2
7. Za spoglądanie do wnętrza Arki Przymierza: 1 Sm 6:19
8. Za nie wykonanie rozkazów kapłana: Pwt 17:12-13

D. Sabatarianie błędnie nauczają, że prawo sabatu należy do kategorii moralnej, ponieważ zostało przez Boga przekazane ustnie i osobiście. Bóg ustnie i osobiście przekazał nam wiele innych ceremonialnych praw:

1. Bóg w ten sam sposób, co 10 przykazań (tzn. ustnie i osobiście) przekazał wiele przykazań, związanych z ołtarzem i ofiarami: Wj 20::21-26.

2. Osoby, święcące sobotę, powinny dostrzec, że główne moralne prawo (kochać Boga i bliźniego jak siebie samego) nie zostało przekazane ustnie i osobiście przez Boga (Mt 22:36-40). A zatem dowodzenie poprzez powołanie się na przekazanie przez Boga jakiegoś prawa osobiście i ustnie, jest zupełnym nieporozumieniem.

3. Bóg ustnie i osobiście rozmawiał na temat ofiar całopalnych z wieloma osobami od czasów Adama aż do czasów Mojżesza. Np. z Kainem i Ablem.

4. Bóg ustnie i osobiście przekazał obietnicę, dotyczącą ziemi Kanaan: Rdz 17:8

5. Bóg ustnie i osobiście przekazał nakaz obrzezywania dzieci: Rdz 17:10

6. Bóg ustnie i osobiście przekazywał coś we wszystkich następujących fragmentach: Hi 38:1; 42:7; 1 Krl 19:9,12; 1 Sm 23:12; 30:8,10; Wj 33:11; Lb 12:8; Pwt 5:3

7. Biblia nigdzie nie uczy, że rzeczy, przekazywane osobiście i ustnie, są wieczne. Poza tym, istnieje problem tego, jak rozumieć słowa "na wieki", "wieczny" (Kpł 16:29; Lb 19:10).

E. Świętość szabatu związana była z USTANOWIENIEM tego dnia jako dnia odpoczynku, a nie z jego moralnymi walorami

1. Czy prócz faktu ustanowienia przez Boga szabatu jako dnia świętego sabatarianie oferują jakiś dowód? Żadnego! Przyjrzyjmy się, jakie prawdy kryją się za ustanowieniem szabatu.

2. Prawa moralne (jak nakaz miłości) są prawami wiecznymi. Nie były one USTANAWIANE przez Boga, ale OGŁASZANE. Siódmy dzień został uświęcony nie dlatego, że prawo szabatu jest prawem moralnym, ale dlatego, że Bóg USTANOWIŁ ten dzień dniem świętym (po tym, jak tego dnia odpoczął). Skoro przed ustanowieniem prawo szabatu nie obowiązywało, a zatem – nie jest to prawo moralne.

3. To nie siódmy dzień sam w sobie sprawił, że szabat stał się święty, także odpoczywanie nie uczyniło go świętym, ale USTANOWIENIE, Boże błogosławieństwo i uświęcenie. A zatem, źródłem jego świętości nie były moralne walory siódmego dnia, ale Boże błogosławieństwo, uświęcenie i ustanowienie.

4. Pod tym względem siódmy dzień sam w sobie nie jest bardziej święty od jakichkolwiek innych świąt Izraela, które Bóg ustanowił, pobłogosławił i uświęcił (w Prawie Mojżeszowym).

(c) Marcin Garbulski, 2004